Dimitri Psathas 1907 yılında Trabzon'da doğdu. 1923'te Atina'ya giden yazar, özellikle "Adalet Keyifli" ve "Adalet Öfkeli" adlı ilk güldürü yapıtlarıyla ün kazandı.
Alman işgalinden sonra yazdığı ve işgalcilerin baskılarını konu eden ve 1945'de yayınlanan "1941 Kışı" ile "Direnme" ve 1946 yılında yayınlanan "Bir Dönemin Gülmecesi" adlı yapıtlarıyla ünü daha da yaygınlaştı.
Toplumsal sorunları, devlet yöneticilerinin, politikacıların örf ve adetlere ters düşen kimi olumsuz karar ve davranışlarını ve hatta devlet mekanizmasının doğru bir biçimde işleyemeyişini büyük bir ustalıkla gülmece konusu yapmayı başarması Dimitri Psathas'ın, kimi çevrelerce, Yunanistan'ın Aziz Nesin' i olarak tanımlanmasına yol açmıştır.
Toplumsal ve politik sorunların tüm çarpıklığını gülmece konusu yaparken Psathas, ülkesinin gerçekleri üzerinde duruyor. Öyleki, özellikle kimi politikacılarının tutum ve çalışma yöntemlerini gülmece biçiminde ustaca sergilemesi çoğu yapıtlarının salt kendi ülkesinde değil, daha geniş bir alanda güncel olmalarını sağlamıştır. Buna bir örnek olarak "Yalancı Aranıyor" piyesini gösterebiliriz.
Fransa, İngiltere, Amerika ve Türkiye'ye yaptığı gezilerden esinlenerek yazdığı ve 1950'de yayınlanan "Gökdelenlerin Altında" adlı yapıtı, çeşitli dillere çevrilmiş, böylece ünü daha geniş çevrelere yayılmıştır.
1997 yılında, yapıtlarının çoğu dizi filmi yapılmış olan Dimitri Psathas Kasım 1989'da Atina'da ölmüştür.

GERÇEK YALANCILAR VE YALANLAR!
Mine ACAR
Rejisör

Çoğu zaman, çocuklarla büyüklerin, kadınlarla erkeklerin ilişkilerinin, mesleki ya da uluslararası ilişkilerin ve politikanın temelinde yalan vardır.
Günümüzde "YALAN", artık yaşamın ve ilişkilerin vazgeçilmez bir parçası durumuna gelmiştir. Oyunda, yalanları ve yalancılığıyla övünen, yalancılığı bir meslek haline getirmiş "TODOROS"un yanısıra, yalancıların ve yalan üzerine kurulmuş ilişkilerin etrafında dönüp duran ve bunları oyun boyunca sürdüren başka insanlarla da tanışacaksınız. Yunanlı Çağdaş oyun yazarlarından Dimitri Psathas, oyunda ülkesinin toplumsal ve politik sorunlarını tüm çarpıklığıyla sergiliyor ve çok somut göstergelerle politikacıları gülmece biçimiyle taşlıyor. Başta milletvekili "Ferekis" tipi olmak üzere pek yabancısı olmadığımız kişiler ve durumlarla karşılaşacaksınız. Oyun, 1953 yılında yazılmış, ancak politika ve politikacıların yapısının değişmediği, hatta olumsuzlukların giderek yoğunlaştığı günümüzde de, ülkemiz ve hemen her ülke için güncelliğini koruyor.
Oyunumuzu izlerken bir yandan çarpıklıklara, aykırılıklara, aldatmacalara gülecek, bir yandan da içinizde bir burukluk hissedeceksiniz.
"Komik" ile "Trajik"i bir arada yaşayacaksınız.
İyi seyirler...

Bir Yalancı Arıyoruz...
Tarık GUVENÇ
Yapımcı

Politika usturuplu yalan söyleme sanatı mıdır?
Dünyanın neresinde olursa olsun politika kurumu kendisine güvenilmeyen, yalancılıkla, oy avcılığıyla bütünleşen birşey olarak görülüyor.
Tiyatronun yasaklandığı, tiyatrocuların afaroz edildiği ortaçağda tiyatrocuların tanıklığı kabul edilmiyordu. Bugün yapılan anketlerde de görüyoruz ki politika kurumu toplumun en az güvendiği kurumların başında yer alıyor. Belki tiyatrocuların ortaçağda başına gelen yakında politikacıların da başına gelebilir.
Politika kurumuna ve politikacıya neden güvenmiyoruz?
Kuşkusuz bu sorunun cevabı çok güç... Toplumla onu yöneten mekanizmalar arasında o kadar büyük engeller var ki, toplum kendi temsilcileri üzerinde hiçbir etki sağlayamıyor. Toplumla politikacı arasında katmerli bir yabancılaşma yaşanıyor. Politika, toplumun sıkıntılarından dertlerinden uzakta kendine has kuralları, hileleri, kazanımları olan bir oyuna dönüşüyor.
Yunanlı yazar Dimitri Psathas da kendi ülkesinde bize çok benzeyen politika kurumunu alaya alıyor "Yalancı Aranıyor" oyununda.
Toplumun politika ile olan ilişkisinde sadece politikacı mı suçlu olan?
Politikacıyı bu role sürükleyen, bu rolde kalmasını sağlayan toplumun hiç mi suçu yok bunda? Şöyle bir gözünüzün önünden geçirin; hangi dürüst politikacı hangi başarıyı kazandı bugüne dek? Dürüstlüğü ilke edinmiş, doğrucu bir politikacı değil çünkü bizim aradığımız. Hep o eleştirdiğimiz tipteki politikacıyı arıyoruz. Seçim öncesi vaadlerine tutkunuz hala. Politika kurumundan kendimiz için, yandaşlarımız için ne kotarabiliriz diye bakıyoruz. Onlardan dürüstlük, nesnellik, hakkaniyet beklediğimiz yok.
İşte "Yalancı Aranıyor" da bu soruların yanıtını arıyor.
Bizi usturuplu yalanlarla idare edecek birilerini mi arıyoruz?

Oyun Sürüyor...
Faruk GÜVENÇ
Kurucu

Ankara Ekin Tiyatrosu her tiyatro sezonunda yeni bir heyecan yaşar. Her yeni sezon yeni yeni sıkıntılar, dertler yanında yeni yeni oyunlar, yeni seyirciler ve yeni dünyalarla tanışmanın heyecanıdır.
Bu heyecan olmasa, bu yeni karşılaşmaların yeni yüzleşmelerin yeni öykülerin yeni seyircilerin sıcaklığı olmasa tiyatro da süreğenleşen, tekrarlanan heyecansız bir eylem olarak kalır. Bizi tüm olanaksızlıklar içinde vareden işte bu heyecandır.
İşte bu heyecan yüzünden tiyatro önündeki tüm engellere, zorluklara karşın görevini sürdürür. Hayatın içinde tiyatronun işlevi ekmek gibi su gibi kolaylıkla görülmese de toplumun yaşantısında er ya da geç yansımasını bulur. Bir toplumun yaşadığı sıkıntılarda bilin ki tiyatrosuzluğun yani toplumun kendisiyle yüzleşmemesinin payı vardır. Bir toplum sağlıklı bir toplumsa, gelişebiliyorsa, toplumsal barışa sahipse bilin ki orada tiyatro yaşıyor demektir.
Ankara Ekin Tiyatrosu tiyatroyu insanın kendiyle yüzleşirken gülümseyebildiği, kahkaha atabildiği bir yer olarak gördü hep. Çarpıklıkları, azgelişmişlikleri, hırsızlıkları, toplum düşmanlığını, yolsuzlukları anlatırken bile hep gülmecenin dürbünü ile bakmayı alışkanlık haline getirdi dünyaya.
Ülkemiz krizlerle, sıkıntılarla boğuşurken tiyatromuz da bundan payını alıyor kuşkusuz. Ancak tiyatronun görevi şikayet etmek değil, eleştirmektir. Bunun bilinciyle ülkemizin sıkıntısı bizim sıkıntımızdır diyerek bu sıkıntılardan sıyrılmanın başlıca yolunun herkesin işini dürüstçe ve ödün vermeden yapması olduğunu düşünüyor ve yeni öykülerle sahnemizi aydınlatmayı sürdürüyoruz.
Dostlukla...