Delinin zoruna bak...
Rüştü ASYALI
Rejisör

Daha da ayıbı, bizim Ankara Ekin Tiyatrosu da, kalkmış bu oyunu yöneteyim diye ensemde boza pişiriyor, fikrimi çeliyor. Oyunu okuyorum, -onbeş yıldan beri-bayılıyorum.
Bir yerlere çomak sokmak beni de mi tahrik ediyor ne?

Beni tahrik eden "Deli"nin zoruna bak! Diyor ki:
"...Halkımız nihayet göğsünü kabarta kabarta şöyle diyebilsin: Boğazımıza kadar bok içinde olabiliriz. Bu doğru. Ama, işte bu yüzden başımız dimdik yürüyebiliyoruz!"
Yahu, git işine, deliyle deli olunur mu?
Olunuyor işte!

"KAZA" MI?
Haluk IŞIK
Dramaturg

Bir bombalama eyleminin suçlusu olarak gözaltına alınan bir anarşist, götürüldüğü emniyet müdürlüğünde pencereden düşer ve ölür..1997 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi, ünlü İtalyan yazar Dario Fo, BİR ANARŞİSTİN KAZA SONUCU ÖLÜMÜ oyununu, bu olayın üstünde geliştirir. Yaşanmış bir olaydan hareket edilerek yazılmış olan oyunumuzda, "kaza"nın perde arkasında nelerin döndüğü, hangi hesapların yattığı öylesine işlenir ki, düzmece raporlarla unutturulmaya çalışılan bir ölüm, sistemin bütün pisliklerini açığa çıkaracak bir bombaya dönüşür. Bu bombayı, Dario Fo'nun dizginlenemez
kaleminden, Rüştü Asyalı'nın yorumundan ve Ankara Ekin Tiyatrosunun saygın tiyatro yaklaşımından izlerken, "tiyatro ne işe yarar?" sorusuna anlamlı yanıtlar bulacağız.
"Kazalar" cehennemine döndürülmeye çalışılan sevgili ülkemizde, BİR ANARŞİSTİN KAZA SONUCU ÖLÜMÜ'nü sahnelemek, tiyatromuzun "sanat yaşama müdahale etmektir" anlayışının bir göstergesi sayılmalıdır.
Oyunu izlerken, koltuklarımızda pek rahat oturamayacağız. Nasıl oyalandığımızı, nasıl
aldatıldığımızı, nasıl kabullenip hiçbir şeyi sorgulamadan yaşadığımızı, böyle davranarak kimlerin yüreklerine su serptiğimizi kendimize soracağız.
BİR ANARŞİSTİN KAZA SONUCU ÖLÜMÜ, sanatın evrenselliğine anlamlı bir örnektir. İtalya'da da aynı soru vardı, Türkiye'de de aynı soru peşimizde olacak:
"Gerçekten bütün olup bitenler bir "kaza" mı?"
Verilen emekleri, harcanan çabalan, Ankara Ekin Tiyatrosunu paylaşan aydınlık insanları saygı ve sevgiyle selamlıyorum.

Arkadaşımız DARIO FO

İtalyan.72 yaşında ve hala çok çocuk.
Her zaman soytarılardan yana tavır koydu. Hani şu her zaman halka "ayna" tutan ve krallar tarafından, istendiği anda ensesine vurulmasının serbest bırakıldığı soytarılardan..
Bugün Vatikan'dan tröstlere, sistemin kör savunucularından huzurunu kaçırdığı herkese kadar, hepsinin gözünde Dario bir "soytarıdır" ve yazarımız bunun inanılmaz keyfini yaşamaktadır.
Halk tutkunu, halk tiyatrosunun büyük ustası. Karısı Franca Rame ile, aşkını sanata dönüştürüyor. Çok çalışkan. Çok "geveze".
Çağdaşımız. Öfkeli ve ele avuca sığmaz bir afacan. Kendisi dahil, herkesi her an şaşırtıyor. 1997 Nobel Edebiyat Ödülünü aldı. Smokinini giydi, ışıklı kürsüye çıktı ve iğneli dilinden herkesin nasiplenmesini sağladı.
"Yüzsüz", "Ödenmeyecek", "Kadın Oyunları", "Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü".. yapıtlarından bazıları. Günümüzün en çok sahnelenen yazarlarındandır.
Bir sistem yargılayıcısı, maske indiricisi, yüzleştirme bilgesi. Yaşamı ve sanatı sürekli deniyor, yaşıyor, yaşatıyor. Kızdırıyor ama reddedilemiyor.
Yobazların, faşistlerin, ikiyüzlülerin, cinsiyet ayrımcılarının, duyarsızların, eylemsizlerin ve insansızlığın büyük korkusu.
Ankara Ekin Tiyatrosu, dostumuz Dario Fo'yu ikinci kez ağırlamaktan onur duymaktadır.

DEĞİYOR..
Faruk GÜVENÇ
Yapımcı

Bin türlü yoksunluğa rağmen, Türkiye'de bir özel tiyatro olarak yaşamanın ve tiyatroyu bütün ülkeye ulaştırmanın bedeli, yaşadığımız baskılar, engellemeler, yasaklamalar ve tehditler olmamalıydı.
Ankara Ekin Tiyatrosu, çoğu zaman, üretme coşkusuyla "şimdi başımıza neler gelecek?" beklentisinin, tanımı zor yorgunluğunu yaşamaktadır.
Dikkat ediniz, sözü edilen bir cinayet şebekesi değildir. Yolsuzlukların, hırsızlıkların tezgahlandığı bir teşkilat hiç değildir. Burada söz konusu edilen, 2000'e 2 kala, ülkesine ve insanına borcunu sanatla ödemeye çalışan, bunu yaparken ne sanatından ne de "sözünden" ödün vermemeye kararlı bir TİYATRO 'dur.
O zaman, Ankara Ekin Tiyatrosu hala niye direniyor, niye üretiyor?
Çünkü, yaşamla, ülkesiyle doğrudan ilgilenen, sanatı marjinal boyutlarda bir oyalanma alanı görmeyen, üretirken ne yaptığını bilen bir sanat anlayışımız var. Bu anlayışı, anlamlı ürünlere dönüştürmeyi bilen, herbiri kendi alanında yüzakımız olan Ankara Ekin Tiyatrosu emekçileri var.
Çünkü ortaya koyduğumuz her ürünü, sağlıklı değerlendiren, söz ve yazı olarak bu değerlendirmeyi belgeleyen, Türkiye'nin değerli eleştirmenleri, düştüğümüz her zorlukta yanımızda olan sanat toplulukları, demokratik kitle örgütleri, hukuk ve siyaset insanları var.
Herşeyden önce siz varsınız. En uzak köşelerden bizi çağıran, gittiğimizde yüreğini ve gücünü bizimle paylaşan dostlarımız var. Çoğu yetersiz salonlarda, hiçbir hesabı olmaksızın, bizi alkışlayan seyircilerimiz var. Daha ne olsun?

Ankara Ekin Tiyatrosu, herkese ve herşeye rağmen yine yollara düştü, bundan sonra da yollarda olacak.
Çünkü, yaşadıklarımız bize birşey öğretti:
değiyor..

Dostlukla